Pielgrzymy (skały)

W szumie świerków i kaprysach karkonoskiego wiatru z mroku lasu wyrastają Pielgrzymy – trzy monumentalne bloki granitoporfirowe. Na wysokości 1204 m n.p.m. pnie się w górę aż do 25 metrów surowej skały, popękanej, z wygładzonymi grzbietami i szczelinami po pracy mrozu. We wschodniej części Śląskiego Grzbietu stoją jak kamienne wieże strażnicze, które łapią światło i cień, zmieniając się z godziny na godzinę. To jedna z najbardziej fotogenicznych formacji w Karkonoszach, naturalny punkt przystanku i milczenia.

Przybywa się tu leśnymi ścieżkami Karkonoskiego Parku Narodowego, by obejść skały dookoła, zajrzeć w rysy i uskoki, znaleźć kadr między omszałymi głazami. Najlepiej smakują chwile o świcie lub przed zachodem słońca, gdy ciepłe światło podkreśla fakturę, a między pniami migną zarysy grzbietów. Zimą nawianą szadzią skały wyglądają jak rzeźby z innego świata – wtedy ostrożność jest w cenie. Dla gości ze Świeradowa-Zdroju to bliski wypad za miedzę: karkonoski kontrapunkt do miękkich linii Izerów, wpisany w ten sam sudecki rytm.