Frankfurckie Skały

Między świerkami dźwięczy wiatr, a słońce rozsiewa plamy światła po chropowatych granitach. Frankfurckie Skały to grupa granitowych skałek wznoszących się powyżej Świeradowa-Zdroju, na około 700 m n.p.m., uznana za pomnik przyrody nieożywionej. Pomiędzy blokami widać spękania i wygładzone krawędzie, porośnięte mchem i porostami; igliwie miękko tłumi kroki. To miejsce, w którym natura mówi półgłosem: szmer lasu, stukot kamyka, zapach żywicy i chłód skały pod dłonią.

Odwiedzający zaglądają tu, by zrobić przystanek w wędrówce i wejść na wyższy głaz, skąd rozpościera się punkt widokowy na okolicę — dolinę i pobliskie grzbiety Gór Izerskich jak na dłoni. Najpiękniej bywa o poranku i przed zachodem słońca, gdy kontury miękną w złotym świetle; jesienią uwagę przyciągają barwy lasu, zimą czapy śniegu na blokach. Frankfurckie Skały to niepozorny, a charakterystyczny akcent izerskiej mozaiki — blisko uzdrowiska, a zarazem w samym sercu tutejszego kamienia i ciszy.