Schronisko PTTK na Stogu Izerskim

Wiatr na grzbiecie niesie zapach żywicy, a ścieżka spod górnej stacji gondoli szybko wyprowadza na polanę tuż pod szczytem. Tu stoi Schronisko PTTK na Stogu Izerskim — górskie schronisko otwarte w 1924 roku, od lat oczywisty cel niedzielnych spacerów i dłuższych wędrówek. Między ciemnym świerkowym lasem a otwartym grzbietem łatwo złapać oddech: horyzont potrafi odsłonić zarys Karkonoszy i falowanie Pogórza Izerskiego, a przy niższych chmurach towarzyszy tylko mleczna przejrzystość i szum wiatru.

Najlepiej przyjść tu rano, gdy światło miękko kładzie się na stromych zboczach, albo pod wieczór, kiedy słońce schodzi nad granicznym pasmem i w dole błyska Świeradów-Zdrój. Zimą skrzypi śnieg i powietrze jest krystaliczne; latem wędrówkę dyktują długie dni i zapach mokrej ściółki po burzy. To jeden z tych punktów w Górach Izerskich, które porządkują mapę: proste miejsce spotkań, start i finał wycieczek, znak rozpoznawczy tutejszego rytmu między uzdrowiskiem a surowszym światem grani.