Sztuczna grota stalaktytowa

W półcieniu parkowych drzew szelest liści miesza się z krokami, a chłód bije od kamiennej wnęki. Sztuczna grota stalaktytowa w Parku Zdrojowym to pamiątka XIX‑wiecznej mody na ogrodowe fantazje i zarazem dyskretna scenografia kuracyjnych spacerów. Zwisające formacje, przypominające nacieki jaskiniowe, tworzą koronkę cieni i faktur, które najlepiej widać, gdy słońce prześwieca przez korony. Niewielka i skromna, przyciąga detalem, chropowatością i spokojem, pozwalając na krótkie schronienie przed zgiełkiem i upałem, na oddech w samym sercu zieleni.

To miejsce, przy którym warto na moment przystanąć podczas niespiesznego krążenia po alejkach: zajrzeć pod łuk, zwrócić uwagę na kształty, na patynę czasu i delikatne naloty mchu. Można utrwalić kadr, wsłuchać się w ciszę parku, poczuć wilgotną woń liści po deszczu. Latem daje odrobinę cienia, o poranku i przed zmierzchem najładniej gra światło; jesienią kolory liści podkreślają relief kamienia, zimą potrafi zaskoczyć rysunkiem szronu. Niewielka grota dopowiada opowieść o Świeradowie-Zdroju: o uzdrowiskowej kulturze spaceru, o smaku drobnych odkryć między Parkiem Zdrojowym a dalszymi wycieczkami w Góry Izerskie.