Smrk

Wiatr szarpie świerkowe korony, a pod stopami chrzęści kamienisty grzbiet – tak wita Smrk, najwyższy szczyt czeskiej części Gór Izerskich (1124 m n.p.m.). Tuż za polską granicą wznosi się metalowa wieża widokowa z 2003 roku, która dodaje wędrówce finałowego akcentu. Na szczyt prowadzą znakowane ścieżki z obu stron granicy; podejścia są miejscami strome i korzeniste, ale nagroda czeka u góry. Pomiędzy smrekami (nazwa zobowiązuje) światło przefiltrowane przez żywiczną zieleń prowadzi jak w tunelu ku otwartej kulminacji.

Najpiękniej bywa o poranku i przed zachodem słońca, gdy z wieży rozłożone jak na dłoni widać pofalowane Izery, dalekie grzbiety Karkonoszy i jasne płaty czeskich równin. Zimą wszystko twardnieje od szronu i wiatru, latem powietrze bywa krystaliczne po burzy. To cel, który ze Świeradowa-Zdroju łatwo wpleść w całodzienną, transgraniczną wędrówkę: prosty gest przejścia przez grań. Smrk dopina izerskie doświadczenie klamrą – pokazuje, że ta kraina ma więcej odcieni, niż podpowiada jedna mapa. Warto tu wracać.