Punkt antygrawitacyjny

W cieniu izerskich świerków wszystko zdaje się trochę przesunięte: powietrze pachnie żywicą, ptaki podśpiewują, a łagodny odcinek drogi nagle wygląda jak strome podejście. To właśnie Punkt antygrawitacyjny — nie cud fizyki, lecz filigranowa sztuczka perspektywy. Ukształtowanie terenu i linie drzew mylą oko tak skutecznie, że wrażenie jest zaskakująco mocne. Przez krótką chwilę człowiek łapie się na tym, że własnym zmysłom ufa mniej niż temu, co podpowiada krajobraz.

Najlepiej zajrzeć tu za dnia, gdy kontrasty światła i cienia są wyraźne. Zatrzymując się w bezpiecznym miejscu, można przeprowadzić prosty eksperyment: położyć na równym podłożu niewielki przedmiot i patrzeć, jak pozornie toczy się „pod górę”. Niektórzy z uśmiechem obserwują też, jak auto powoli pełznie bez gazu — zawsze z rozwagą i świadomością złudzenia. To krótka, figlarna pauza w rytmie uzdrowiska: przystanek, który dopowiada, że w Górach Izerskich nawet prosta droga potrafi płatać figle i podkręcać apetyt na dalsze odkrycia.